مرا عاشقی شیدا تو کردی
مرا
عاشقي شيدا فارغ از دنيا
توکردي، تو کردي
مرا عاقبت رسوا مست و بي
پروا
تو کردي، تو کردي
نداند کس، جانا،چه کردي چه ها کردي با ما چه
کردي
دوچشمم چو دريا، در افشان گهر زا تو کردي، تو کردي
روان از چشم
ما، گهرها درياها، تو کردي، تو کردي
نه يک دم از جورت فغان کردم نه دستي
سوي آسمان کردم
منم اکنون چون خاک راهي غباري در شام سياهي
اگر مهري
رخشد تو آن مهري اگر ماهي تابد، تو آن ماهي
اگر هستي پايد، تو هستي اگر
بودي بايد تو بودي
بي لطف و صفا، باشد به خدا، بي تو هستي ها
از
ديدارت، از رخسارت، اي جان بينم، سرمستي ها
شميم روح افزايي
مشکي،
عودي، چنگي رودي
با صدای استاد بنان
اهنگ : استاد علی تجویدی
شعر از منیره طه
تصنیف را از اینجا دانلود کنید
استاد علی تجویدی در پانزدهم آبان ماه سال ١٢٩٨ هجری شمسی در خیابان ری تهران متولد شد و از اوان کودکی زیر نظر مستقیم پدرش هادی خان تجویدی که خود هنرمندی بزرگ و از شاگردان ممتاز کمال الملک و استاد مسلم نگارگری ایرانی بود، قرار داشت. پدر که علاوه بر نقاشی با موسیقی هم آشنایی داشت و تار را نزد درویش خان فراگرفته بود کم کم علی را با این ساز آشنا ساخت. علی تجویدی پس از چندی و در نوجوانی وارد دورهی پیشاهنگی شد و نواختن فلوت و نت موسیقی را نزد آقای ظهیرالدینی آموخت. از شانزده سالگی نواختن ویولن را ابتدا نزد آقای سپهری آغاز کرد و سپس به مدت دو سال از استاد حسین یاحقی ردیف موسیقی ایرانی را فراگرفت. پس از چندی به کلاس استاد ابوالحسن صبا رفت و مدت شش سال نزد ایشان به تکمیل آموختن ویولن و همچنین نواختن سهتار و تمبک پرداخت و بنا به توصیهی صبا برای تسلط بر تکنیکهای ویولننوازی و آشنایی با موسیقی غربی چند سالی را نزد ملیک آبراهیمیان و بابگن تامبرازیان گذراند.
علی تجویدی محضر بسیاری از بزرگان موسیقی ایرانی دوران را درک کرده بود. خودش در این باره گفته است: "به وسیلهی یکی از دوستانم با حضرت حاج آقا محمد ایرانی و جناب رکنالدین مختاری و سایر موسیقی دانان ایرانی از جمله نورعلی برومند و مرحوم حسین طاهر زاده و مرحوم اسماعیل قهرمانی آشنا شدم. در حقیقت دستگاههای کامل ایرانی و تصانیف مرحوم شیدا را نزد این بزرگواران آموختم. و چون ذوق آهنگسازی داشتم بنا به توصیهی آقای رکنالدین مختاری به ساختن آهنگ پرداختم و برای آشنایی بیشتر به فن آهنگسازی و همچنین ارکستراسیون و هامونی مدتی مثل یک طلبه نزد چند استاد از جمله آقای هوشنگ استوار به تحصیل پرداختم و در کلاس کنسرواتور آزاد موسیقی نام نویسی کردم. از سال ١٣٢٧ در رادیو مشغول کار نوازندگی، آهنگسازی، سرپرستی و رهبری ارکستر شدم و سالها عضو کمیسیون موسیقی رادیو بودم. آهنگهایی در قالب ترانه ساختهام که بیشتر در برنامهی گلها اجرا شده است. اشعار آنها را اغلب آقای رهی معیری و بیژن ترقی و معینی کرمانشاهی ساختهاند. شعر چند آهنگ را هم خودم ساختهام.
... من به یاد ندارم که آهنگی ساخته باشم که انگیزه نداشته باشد. آهنگ بدون انگیزه هیچ وقت تاثیرگذار نخواهد بود."
از آنجایی که رشتهی تحصیلی او ادبیات فارسی بود و موسیقی ایرانی همواره با ادبیات فارسی و فلسفه و عرفان شرق بستگی کامل داشته است، در کنار کار موسیقی ایرانی از مطالعه و تحقیق ادبی غافل نبود و از این رو درک عمیقی از شعر و موسیقی ذاتی شعر داشت.
علی تجویدی ضمن آموزش در محضر استاد ابوالحسن صبا، در کنار استاد به تعلیم شاگردان میپرداخت. از سال ۱۳۳۴ در اداره کل هنرهای زیبا و از سال ۱۳۳۶ پس از درگذشت صبا، در هنرستان عالی موسیقی به تدریس ویولن مشغول شد. عضویت شورای عالی موسیقی، تدریس در دانشکدهی هنرهای زیبا، عضویت شورای موسیقی باربد و سرپرستی ارکسترهای متعدد، از دیگر فعالیتهای مؤثر او در طول عمر هنریاش بود. علی تجویدی به حق یکی از بزرگترین آهنگسازان معاصر این سرزمین بود که شاهکارهای بسیاری در موسیقی از خود به یادگار نهاد. آهنگهای پر آوازه و دلنشین او که در آرشیو برنامههای گلها ضبط و نگهداری شدهاند از میراث گرانبهای هنر موسیقی این مرز و بوم است. آهنگهایی چون "مرا عاشقی شیدا"، "سنگ خارا"، "رفتم که رفتم"، "آتش کاروان"، "بازگشته"، "آشفته حالی"، "نمانده چرا"، "بی همزبان"، "دیدی که رسوا شد دلم"، "آزاده"، "صبرم عطا کن"، "پشیمانم" و صدها آهنگ پر آوازه و پر بار دیگر که هر یک نگین درخشانی بر تارک هنر موسیقی ایران است. آثاری که نمایانگر استعداد شگرف و متعالی او در هنر آهنگسازی است و همچون درختانی همیشه سبز در باغ بی خزان موسیقی ایرانی جاوید خواهند ماند. استاد علی تجویدی پس از تحمل سالهای سخت بیماری در آخرین روزهای اسفند ماه ١٣٨٤ از دنیا رفت
