عطر طراوت بود باران آغوش خالي بود خاك پاك دامان اما ستوه از دست بسته اما فغان از پاي دربند چشمان پر از ابراند يك شام تاريك واندر لبان خورشيد لبخند آن يك درودي گفت بردوست اين يك نويدي را صلا داد تا سرب و باروت بر ناتمام نغمه هاشان نقطه بنهاد عطر جواني شست باران آغوش پر آغوش عاشق ماند خاك سرخ دامان
سياوش کسرائی
2
نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم اسفند 1383ساعت 23:48 توسط سیاوش تی
|
